Wildwater in Permet

In de straatjes van Permet, een stadje dat op zichzelf niet mooi of indrukwekkend is, maar voelt als een veilig haventje omringd door geweldige natuur, hangt een ontspannen en gezellige sfeer. Het is een fijne plek om te zijn, ook omdat je binnen een paar minuten lopen of rijden het stadje uit bent: de bergen in, de rivier op. Dat laatste leek ons vandaag wel een goed idee; we hebben van vorige vakanties al wat ervaring met raften en vinden dat altijd geweldig, en laat Permet nou net bekend staan als de perfecte plek om dat te doen!

We reden naar het hutje van Tony, een Albanees met een schorre stem, het beste Engels dat we tot nu toe hebben gehoord en een flinke dosis enthousiasme. Toen hij doorhad dat wij wel van wat avontuur en spanning hielden, raadde hij ons aan niet met tien man in een grote boot van de rivier af te gaan, maar met een of twee man in een Kayak… Mama moest even overtuigd worden maar na de minimaalste uitleg denkbaar - als je links peddelt ga je naar rechts en andersom, en volg de raftboten maar gewoon - stapten we toch het busje in dat ons naar de bovenkant van de rivier bracht. Met onze voorhoofdbedekkende helmen en nét te krappe zwemvesten zagen we er niet al te indrukwekkend uit (jammer, want een van de gidsen, met mooie bruine ogen, had ons best in wat knappere staten mogen zien), maar gelukkig was de tocht dat wél. Rotspartijen, kleine watervalletjes en struiken vol vlinders wisselden elkaar af aan de oevers en de rivier was mooi blauw. Soms was er ver boven ons hoofd een oude, gammele brug, of we stopten op een strandje om van een rots af te springen. Maar niks was zo spannend als de stroomversnellingen waar we, de grote raftboten achtervolgend, vanaf gingen. Het begon allemaal wel rustig, maar het ging steeds harder en sommige rotsen waren niet te ontwijken… Althans, niet voor degene die met mij een boot moest delen. Ik ben in heel veel dingen goed, maar kayakken blijkt daar niet een van te zijn… Waar Zoë in haar eentje en Peer en mama als superteammisschien twee keer omsloegen als de stroming echt te wild was, kwamen papa en ik bij bijna elke versnelling in de problemen. Hoe hard we ook probeerden, met volle vaart gingen we dan op een rots af en lagen we - BAM! - opeens weer in het water, zonder onze peddels of boot.. Best eng was dat wel, want we kwamen vaak genoeg onder die boot terecht of moesten met onze armen voorkomen dat we met onze neus op grote rotsen zouden stuiteren. Maar zodra we boven water kwamen en weer controle hadden, konden we alleen maar lachen: het was geweldig!! Tony bleek gelijk te hebben, want raften hadden we misschien wel te saai gevonden, maar aan adrenaline als we in de wendbare kayakken van de rivier afgingen was geen gebrek. 

Net toen de gids met de mooie ogen papa en mij had verteld dat er nu geen ‘rapids’ meer kwamen waar we konden omslaan en ik met Zoë in de boot ging zitten, namen we de verkeerde route en voor ik er erg in had, lag ik weer in het water, terwijl ik Zoë schaterlachend, verkeerd om, op de achterkant van onze kayak zag liggen. Deze keer hing ik dus zonder hulp, boot of peddel aan een rots midden in een grote stroom en kon ik me niet zomaar te laten gaan… ik moest gered worden door de laatste raftboot. Bestuurd door, je raadt het al, de knappe gids! Hij hielp me om een spectaculaire sprong naar zijn boot te maken - zo herinner ik het me tenminste graag. In werkelijkheid leek ik misschien eerder op een verloren drenkeling die als een soort lompe zeehond hun boot kwam binnenvallen - Zoë’s versie.

Genoeg vermaak in elk geval, en met voldaan maar moe, want het was echt zwaar, gevoel lunchten we in het stadje. 

Na even bij te zijn gekomen bezochten we ‘s middags de natuurlijke, thermale baden nog hoger de rivier op. Die bleken overigens helemaal niet zo warm te zijn, maar de omgeving was gelukkig prachtig; alsof we nog niet genoeg inspanning hadden verricht zijn we ook nog even de kloof nog verder naar achter ingelopen, en daar wachtte ons een geweldig uitzicht, moeilijk in woorden te omschrijven. 

Voldaan van deze fantastische dag vielen we in ons fijne hotelletje in slaap. Morgen nog een dag in deze prachtige omgeving!

Merel