Toeristisch Theth

Toeristisch Theth

Wat slechts een voorproefje voor de wandeltocht van morgen had moeten zijn, als we de Valbona-pas lopen en het gebergte dat de dorpen Theth en Valbona scheidt oversteken, werd een stevige wandeldag… Geen paar uurtjes opwarmen, maar 16 kilometer wandelenden we vandaag op weg naar ‘the blue hole’. In onze leuke berghut werden we eerst van een veel te groot, maar lekker, ontbijt voorzien waarna we onze wandelschoenen aan konden trekken! 

We startten de tocht in Theth zelf, dat we doorkruisten, waardoor we onderweg nog twee hoogtepunten van dit dorpje konden bekijken: een schattig kerkje en een zogenaamde ‘kulla’, een oude, vierkante toren, dat vroeger dienstdeed als een soort onderhandel-gevangenis. Uitleg hierover kregen we van de kleindochter van de man die de Albaanse tours gaf, want in dit land zijn de enigen die de Engelse taal een beetje beheersen vrijwel altijd alleen de jongere generaties. Hierna vervolgden we onze wandeling, met een tussenstop bij een mooie waterval. Echt genieten konden we hier overigens eigenlijk niet echt van, want het was ontzettend druk. Wel met vooral Albaanse toeristen gelukkig! Hoewel we het zelf natuurlijk ook zijn (hypocriet!) houden we er niet zo van als we ons onderdeel voelen van een meute toeristen. Het grootste deel van die groep deed gelukkig ófwel de wandeling naar de waterval, óf liet zich met de auto vlak bij the Blue Eye afzetten. Op het tussenstuk tussen die twee konden wij ons dus tot ons grote plezier toch van ‘de toeristen’ onderscheiden en liepen we een paar uur heerlijk eenzaam door de natuur. Het laatste uur werd de tocht voor het eerst een beetje zwaar, met stukken stijgen, de toch wel brandende zon en andere toeristen (hihi) maar The Blue eye deed zijn naam eer aan; een gat met helderblauw water, en een kleine waterval. 

Omdat we nu toch flink waren opgewarmd, durfden we een duik in het - zo was ons verteld - ijskoude water, wel aan. Een duik bleek de beste keuze ook: zodra je het rond de 4 graden koude water raakte, wilde je hele lichaam niets anders dan er zo snel mogelijk weer uit en je benen en tenen begonnen echt serieus pijn te doen. Eventjes rustig wennen en dan zachtjes laten zakken, zat er hier dus echt niet in.. 

Afgekoeld begonnen we aan de weg terug, en na een uurtje van vooral dalen (ook best zwaar voor je benen overigens), waren we stiekem toch best blij dat we gewoon in een toeristen-pendelbusje konden stappen dat ons lekker tot aan het dorp reed.

Doodop waren we, de 6 uur wandelen had toch zijn tol geeist, dus de rest van de dag moesten we bijkomen én opladen voor morgen!

Merel