Verder dan de waterval

Ons plan was om vandaag iets eerder op te staan om de hitte te vermijden; maar dat mislukte. Om half negen zaten we weer lekker op het dakterrasje, onder een dak van druiventrossen waardoor de zon naar binnen scheen, om van een Albaans ontbijtje te genieten. Een eitje, stuk feta, tomaat en komkommer en wat brood met jam; in elk hotel krijgen we hetzelfde voorgeschoteld. Een goeie basis bleek het wel, want op deze maaltijd hebben we flink wat arbeid verricht.

Hoewel Peer met het nodige gesputter even aan het idee moest wennen: ‘we hébben al zo veel gewandeld!’, trokken we vandaag nog een keer onze bergschoenen aan voor een tocht naar een plek, door onze enthousiaste Tony van gister aangeraden, die als magisch zou moeten voelen. We moesten best wat stijgen, maar altijd met uitzicht op de prachtige bergen die hier in Albanië eigenlijk nooit van de achtergrond verdwijnen en onze ervaring met Theth en Valbona was dat goed te doen. Tot we bij een watervalletje - het officiële eindpunt van de wandelroute - aankwamen. We vulden onze flesjes en verkoelden onze bezweette lichamen met het koele bergwater en begonnen toen aan de échte uitdaging: nog een paar honderd meter stijgen om bovenaan de waterval een prachtig uitzicht te kunnen zien. Helaas was deze route niet erg begaan; in plaats van een matig hellend pad, moesten we een steile wand opklimmen, vaak echt met handen en voeten, op een ondergrond van losse keien en stenen. Veel praten deden we niet meer, want het was zwaar en serieus best een beetje gevaarlijk, maar waar we op uitkwamen was alles, alles waard.

Bovenaan de waterval, dus echt op flinke hoogte en uit het zicht van beneden, begon een soort nieuwe vallei met een grasland, omringd door hoge bergen. Als in een soort kom stonden we met alleen achter ons lucht, waar we vandaan kwamen, maar verder overal gigantische stenen wanden. Het was echt magisch; door de flinke tocht om er te komen en de hoogte waanden we ons in een andere wereld, ontzettend rustig en sereen. Overal groeiden kruidenplantjes met sterke geuren en als iemand iets riep, weerkaatste dat aan alle kanten en duurde het wel bijna tienseconden tot het stemgeluid was gedoofd. Zo’n echo hadden we nog nooit gehoord, en we genoten er vol van. 

De tocht terug was nog wel een dingetje, want met elke stap op de losse stenen gleed je een stuk naar beneden en het was zaak dat als je voordeel te gebruiken, en niet hard uit te glijden. Beneden aangekomen constateerden we dat dit alweer een vermoeiende dag was geweest, en besteedden we de rest van de middag met het aanmoedigen van Femke Bol en de hockeymannen, lezen, en chillen. 

Kortom, een geweldige laatste dag voor mij, want morgen vlieg ik alweer terug naar Nederland. Deze vakantie in Albanië was geweldig, met zo veel afwisseling, prachtige natuur, verre avonturen en activiteiten en heerlijke rust aan mooie stranden. Bloggen is er een beetje bij in geschoten maar ik hoop toch dat jullie de verhaaltjes die we hebben geschreven leuk vonden! Tot de volgende,

Merel